ავტორები English 3 4 Русский *
1.  არყი
2.  კუნელი
3.  დიდგულა
4.  კაკალი
5.  მუხა
6.  მაყვალი
7.  მარწყვი
8.  ლეღვი
9.  ჭინჭარი
10. ხბოშუბლა
11. წყავი
12. ცაცხვი
13. ღვია
14. თავკომბალა
15. ქაცვი
16. ბაბუაწვერა
17. შავი მურყანი
18. ფითრი
19. მრავალძარღვა
20. აბზინდა
21. ცირცელი
22. ფიჭვი
23. მატიტელა
24. ფშნის ეკალი
25. უნაბი
26. კამა
27. შვიტა
28. ხურმა
29. ვარდკაჭაჭა
30. ბეგქონდარა
31. ორკბილა
32. მოცვი
33. ქრისტესისხლა
34. ასკილი
35. ღოლო

აღწერილობა: მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა, მცოცავი, ღრმად ჩაფლული, რუხი-მოშავო ფესურით, ღერო ორგვარია: გენერაციული და ვეგეტაციური. გენერაციული ადრე გაზაფხულზე ამოდის, იგი სპორის მატარებელია და მათი შემოსვლის შემდეგ კვდება, ფერით რუხი-მოყავისფროა, დაუტოტავი, სიმაღლით 7-25 სმ. სპორები სფეროსებრია, მომწვანო, ორი დაგრეხილი დანამატით, შემოდის აპრილ-მაისში. ვეგეტაციური ღერო გვიან ამოდის, იგი მიწის ზედაპირიდანვე რგოლებადაა დატოტვილი, სიმაღლით 50-60 სმ-ია, თითოეულ რგოლში 6-15 ცალი რკალისებრი მწვანე ფერის ზეაღმართული ღეროა.

ლათინური დასახელება: Eguisetum arvense.

გავრცელება: იზრდება ყველგან მინდვრებში, ხევების პირას, საძოვრებზე და ტყის ნაპირებში.

სამკურნალო ნედლეული: გამოიყენება შვიტას ბალახი

ქიმიური შემადგენლობა: შვიტას ბალახი შეიცავს კრემიუმის, აპოტინის, ვაშლის და სხვა მჟავებს, ვიტამინ C-ს და კაროტინს.

გამოყენება: გამოიყენება გამხმარი ბალახი ნახარშის ან თხევადი ექსტრაქტის სახით როგორც შარდმდენი, სისხლდენის შემაჩერებელი საშუალება, სახსრების რევმატიზმისას, აგრეთვე გულის და თირკმლების დაავადებისას.

 


 

 

 

© საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ქუთაისის სამეცნიერო ცენტრი. 2003.