ავტორები English 3 4 Русский *
1.  არყი
2.  კუნელი
3.  დიდგულა
4.  კაკალი
5.  მუხა
6.  მაყვალი
7.  მარწყვი
8.  ლეღვი
9.  ჭინჭარი
10. ხბოშუბლა
11. წყავი
12. ცაცხვი
13. ღვია
14. თავკომბალა
15. ქაცვი
16. ბაბუაწვერა
17. შავი მურყანი
18. ფითრი
19. მრავალძარღვა
20. აბზინდა
21. ცირცელი
22. ფიჭვი
23. მატიტელა
24. ფშნის ეკალი
25. უნაბი
26. კამა
27. შვიტა
28. ხურმა
29. ვარდკაჭაჭა
30. ბეგქონდარა
31. ორკბილა
32. მოცვი
33. ქრისტესისხლა
34. ასკილი
35. ღოლო

აღწერილობა: მრავალწლიანი მცენარეა სიმაღლით 10-დან 30 სმ-მდე, სქელი ფესურით, რომლიდანაც ვითარდება წვრილი ფესვები და გრძელი მიწისზედა მხოხავი ყლორტები. მიწისზედა ნაწილი შედგება ფესვთანური ფოთლებისა და წვრილი პწკალებისაგან. ამ ღეროებზე ვითარდება ყვავილები. ფესვთანური ფოთლები სამფოთოლაკიანია, სხედან გრძელ ყუნწებზე და ქმნიან როზეტს. ყვავილები თეთრია, მსხვილი. ნაყოფი წვნიანი წითელი რბილობია.

ლათინური დასახელება: Fragaria vesca.

გავრცელება: იმერეთში ტყის მარწყვი ხარობს ბუჩქნარებში, ბალახოვან ფერდობებზე, სუბალპურ მდელოებზე, კავკასიური დეკასა დვა ღვიის რაყებში. არის მნიშვნელოვანი მარაგი მასიური დამზადებისათვის.

სამკურნალო ნედლეული: მცენარე მთლიანად.

ქიმიური შემადგენლობა: ტყის მარწყვის ნაყოფი შეიცავს ვაშლის, ლიმონის, ქინის მჟავებს, შაქარს, ეთერზეთებს, რკინას, C-ვიტამინს. ფოთლებსა და ფესურებში არის მთრიმლავი ნივთიერებები.

გამოყენება: სამკურნალო მიზნით ძირითადად იყენებენ ტყის მარწყვის ნაყოფებს, მაგრამ სასარგებლოა აგრეთვვე ფოთლებიც და ფესურებიც. ნედლ ნაყოფს ხმარობენ როგორც კარგ დიეტურ პროდუქტს, აგრეთვე სისხლნაკლებობისას, მძიმე დაავადების გადატანის შემდგომ პერიოდში, ავიტამინოზისას. გამხმარი ნაყოფი დიდი ხანია გამოიყენება ხალხურ მედიცინაში ცხელი ნაყენის სახით როგორც შარდმდენი და ოფლმდენი საშუალება, აგრეთვე ციებ-ცხელების, თირკმლებისა და ღვიძლის სხვადასხვა დაავადებებისას. ტყის მარწყვის ფოთლებსა და ფესურებს ჩაის სახით მოიხმარენ როგორც შარდმდენ, მთრიმლავ და ვიტამინურ საშუალებას.

 

 

 

© საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ქუთაისის სამეცნიერო ცენტრი. 2003.